
مین که هستی ...
همین که لابه لای کلماتم نفس میکشی
راه میروی...
همین که پناه وازه هایم شده ای
همین که سایه ات هست
همین که لمس دستان پاکت غرور بی کسی ام را در هم میشکند
همین که کلماتم از بی تو بودن یتیم نشده اند
کافیست برای یک عمر آرامش
باش...
همین قدر دور...
همین قدر دست نیافتنی...
اما باش فقط باش...
نظرات شما عزیزان: